کشف راهی جدید برای مدیریت عصبانیت‌مان

0

زمانی که فردی دچار فقدان یا گسستگی در روابط خود شود، خشم واکنش رایجی به این موقعیت است. زمانی که احساس می کنیم طرد یا کنار گذاشته می شویم، ممکن است عصبانی شویم. به عبارت دیگر هر زمان که احساس بریدگی کنیم، ممکن است خشم پا به میدان بگذارد. خیلی از اوقات حتی بعد از این که از قطع آن رابطه سال ها می گذرد و دیگر آن فرد را نمی‌بینیم، باز هم احساس عصبانیت ادامه پیدا می‌کند. خشم هیجان ناخوشایندی است، اما این موضوع به معنای بدون فایده بودن آن نیست و مانند همه هیجانات دیگر کارکردهای مثبتی هم دارد. مثلاً خشم به ما یادآوری می کند که چیزی برای ما مهم است و وقتی آن چیز زیر پا گذاشته ‌می‌شود، توجهمان را جلب می‌کند یا گاهی انرژی لازم را به ما می دهد تا در برابر تهدیدها از خود مراقبت کنیم. نکته ای که مهم است به آن اشاره کنیم، این است که ما خیلی از اوقات به خودمان اجازه تجربه عصبانی شدن را نمی‌دهیم و آن را سرکوب می‌ کنیم. زمانی که تلاش می کنیم تا خشم خود را سرکوب کنیم، ممکن است به اضطراب، محدود شدن هیجان ها یا کرختی منجر شود. گاهی هم به صورت خودسرزنش گری بروز پیدا می کند و زمینه بروز افسردگی را ایجاد می کند. از طرف دیگر خشم مزمن به استرس مزمن تبدیل می شود که برای سلامت جسمانی ما هم خطرات زیادی دارد. وقتی متوجه می‌شویم که خشم به ما کمکی نمی کند، بهترین کار این است که رابطه خود را با آن تغییر دهیم، اما چطور می توانیم این کار را انجام دهیم؟

گام اول شناسایی احساسات است. احساساتی که در پشت احساس خشم وجود دارند. خشم در بیشتر مواقع به عنوان لایه محافظتی برای هیجان‌های حساس و ظریف تری مثل تنهایی، آسیب پذیری، ترسیدن، دوست داشتنی نبودن و … عمل می کند. زمانی که لایه بیرونی خشم را کنار می زنیم تا زیر بنای آن را بفهمیم، از پیچیدگی های احساسات خود متعجب می‌شویم. زمانی که احساسات ظریف زیر احساسات دشواری مثل خشم را کشف می‌کنیم، توجه ما به سوی درون مان متمرکز می شود و فرایند التیام شروع می شود.

کار دیگری که نیاز است انجام دهیم، پیدا کردن نیازهای برآورده نشده ای است که باعث احساس‌های ظریف شده اند. نیاز هایی مثل تایید شدن، درک شدن، خودمختاری، احترام، امنیت و دوست داشته شدن. زمانی که بتوانیم با شجاعت کافی متوجه دنیای درونی خود بشویم و احساسات و نیازهای اصیل خود را تجربه کنیم، بینش پیدا می کنیم. زمانی که با درد خود تماس برقرار می کنیم و با شفقت به خود پاسخ می دهیم، در عمق وجود ما التیام و متحول شدن آغاز می شود. ما می‌توانیم با استفاده از مهربانی کردن به خود نیازهای خویش را به طور مستقیم برآورده کنیم. وقتی دیگران به هر دلیلی قادر نیستند نیازهای ما را برآورده کنند و ما در این فرآیند آسیب می بینیم، می توانیم با مهربانی کردن به خود، با آسیب ایجاد شده و احساس های ظریف همراه آن، رابطه برقرار کنیم و بهبود یابیم.

اگر از رابطه‌ای احساس عصبانی می کنید، سعی کنید فضایی برای تجربه این احساس عصبانیت ایجاد کنید. بدون آن که در در آن داستان غرق شوید. بدانید که داشتن این احساس طبیعی است و می توانید جملاتی مثل:

این که احساس خشم می کنی عجیب نیست. تو آسیب دیده ای و این پاسخ طبیعی انسان به آسیب و صدمه است. تو تنها نیستی و بسیاری از افراد چنین احساسی دارند.

تلاش کنید تا تجربه عصبانیت خود را کاملاً معتبر بشمارید و سعی کنید در این بین در درست یا غلط بودن داستان غرق نشوید. کمی با خود فکر کنید و بررسی کنید که چه نیازهای اساسی ای دارید؟ کدام یک از نیاز های شما برآورده نشده اند؟ دیده شدن، در ارتباط بودن، احترام، دوست داشته شدن، درک شدن و …

سعی کنید با لحنی آرام و مهربانانه، نیاز خود را شناسایی و نام گذاری کنید. در حین انجام دادن این کار می توانید دستتان را به آرامی روی قسمتی از بدن تان که باعث آرامش بخشی به شما می شود، بگذارید. هدف از این کار، مهربانانه رفتار کردن با خودتان است. ممکن است ترجیح دهید که نیازهایتان توسط فرد دیگری برآورده شوند و به دلایل مختلفی ممکن است این فرد نتواند این کار را انجام دهد. ما یک فرد دیگر را برای برآورده کردن نیازهای خود داریم و او، خودمان هستیم. اگر نیاز به دیده شدن دارید، سعی کنید جملاتی مثل این را بگویید:

من تو را می بینم و تو برایم مهم هستی.

اگر نیاز به دوست داشته شدن دارید، سعی کنید جملاتی مثل این را بگویید:

من خیلی دوستت دارم، من برای خوشحال کردنت هر کاری انجام می دهم.

لحظاتی تامل کنید و ببینید آیا می توانید چیزی را که مدت ها آرزو داشتید از دیگران دریافت کنید، هم اکنون به خودتان هدیه دهید؟ اگر نتوانستید این کار را انجام دهید با خود مهربان باشید و به خودتان فرصت دهید. فقط متوجه اتفاقی که می‌افتد و حالاتی که تجربه می‌کنید، باشید. بسیاری از افراد با انجام دادن این کار از عصبانیت رهایی پیدا می کنند. این روش به ما کمک می‌کند تا انگیزه لازم برای تغییر شرایط را داشته باشیم و کمتر در دام عصبانیت یا سرزنش کردن بیفتیم. نیازی نیست به خاطر عصبانی شدن از دست دیگران از دست خود عصبانی باشیم. در عوض می توانیم نسبت به خود شفقت نشان دهیم، چرا که خودسرزنش گری در این موقعیت، کمکی به ما نخواهد کرد.

5/5 - (1 امتیاز)
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.